Littekens van Liefde©


Geschreven door De Dorman
Vertaald door Christine Krolis

(Dit is een echt gebeurd verhaal over een belofte gedaan door een liefdevolle moeder)
(Plaatje 1)

Het was een hete zomerdag in zuidwest Florida toen Charlie, een roodharige energieke jongen, dacht dat de oplossing voor de hitte zwemmen was. Hij was dol op zwemmen en volgens hem was hij een van de beste zwemmers in zijn klas.
"Oefenen is goed voor mij" zei hij tegen moeder toen ze hem een knikje gaf als toestemming. Daarmee rende hij vanuit de achterdeur naar buiten, terwijl hij een schoen, sokken en een ooit schoon hemd achterliet.
(Plaatje 2)
Terwijl Charlie naar de frisse maar modderige meer rende, dacht hij over de laatste keer dat hij ging zwemmen. Zijn neef, Bobbie, was samen met hem en ze hadden veel lol terwijl ze deden alsof ze zeemonsters waren. De volgende dag op weg naar zondagschool, hadden ze geen idee dat dit de speciale morgen zou zijn waar Jezus tot hun hart zou spreken over de redding van hun ziel. Na het luisteren van het verhaal, hadden Charlie en Bobbie hun vingers opgestoken om aan te tonen dat ze ook Jezus in hun hart wilden accepteren.
(Plaatje 3)
Na de les nam de leraar een tijdje in beslag om met de jongens te praten en beiden hadden de Heer gevraagd om hen te bevrijden van de straf van hun zonden.
"Wat een heerlijk gevoel... om innerlijk schoon te zijn !" dacht Charlie terwijl hij naar het water rende. "Misschien kan Bobbie later komen, na de lunchtijd om samen met mij te zwemmen!"
(Plaatje 4)
Op dat moment stond Charlie op de aanlegsteiger, klaar om met een grote sprong in het water te springen! Dus dat deed hij dan!
"Ah, dit is heerlijk!" zei hij terwijl zijn tenen de bodem van de modderige meer raakten. En het kon hem niet schelen dat het water troebel was; wat belangrijker was, tenminste op dat moment, was dat Charlie zich kon afkoelen.
(Plaatje 5)
Terwijl hij op zijn rug dreef, keek hij op naar de prachtige blauwe hemel, onbewust van het gevaar dat dichtbij was. Charlie wist niet dat toen hij in het water was gesprongen, iets hem had achtervolgd.
(Plaatje 6)
Het was een krokodil...een grote, hongerige krokodil! En hij zwom recht op Charlie af, hopende dat deze jongen van negen jaar oud zijn volgende maaltijd zou worden.
Juist op dat moment, keek Charlie's moeder vanuit het raam en ze zag wat ging gebeuren. Ze smeekte de Here voor hulp terwijl ze naar het water rende, dat haar zoon gevangen hield. Toen ze op de aanlegsteiger stond, schreeuwde ze instructies naar hem om zo snel mogelijk naar haar toe te zwemmen, terwijl ze naar de krokodil wees die nu best dicht bij hem was. Charlie besefte dat een goede zwemmer zijnde, niet genoeg was om hem te bevrijden van de kaken van deze hongerige krokodil; dus smeekte hij de Heer voor hulp terwijl hij naar zijn moeder toe zwom.
(Plaatje 7)
Juist op het moment dat de bange jongen de aanlegsteiger had bereikt, had de krokodil zijn hoofd opgetild uit het water en greep Charlie's benen met zijn sterke kaken! Dankzij Charlie's moeder die zijn armen had vastgepakt terwijl ze haar benen ergens stevig vast haakte op de aanlegsteiger, kon de krokodil Charlie niet naar beneden trekken in het modderige water.
De moeder hield Charlie stevig vast met al haar kracht, maar de krokodil deed ook hetzelfde; hij weigerde om Charlie los te laten. Arme Charlie zat in het midden.
"Ik heb je vast, Charlie, en ik zal je niet los laten!" had een vastberaden moeder beloofd. Ze schreeuwde hardop voor hulp, hopende dat iemand haar zou horen. Dat was alles wat ze kon doen; hem vasthouden en schreeuwen voor hulp!
Al snel hoorde een man die net voorbij reed in zijn auto, haar hulpeloze geschreeuw en hij stopte om haar te helpen. Hij greep zijn geweer en rende zo snel mogelijk naar het meer, onbewust van wat hij daar zou vinden. Dichter bij de aanlegsteiger gekomen, kon hij de strijd dat aan de gang was zien; dus hij mikte voorzichtig op de krokodil en schoot op hem. De kaken van het dier werden zwak en hij liet Charlie los en zwom weg. De barmhartige man nam Charlie en zijn moeder mee naar zijn pick-up en bracht hen naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis.
De artsen en verpleegsters namen meteen actie om Charlie's leven te redden. Hij moest een bloedtransfusie krijgen en de open wonden moesten schoongemaakt worden en ook gehecht. Wanneer ze klaar waren met Charlie's voeten en benen, gingen ze de wonden op zijn armen behandelen. "Het is goed dat zijn moeder hem niet losliet!" zei een van de verpleegsters terwijl ze bezig waren met hun werk. Iedereen knikte als een teken van bevestiging terwijl ze over het resultaat dachten als de moeder had losgelaten.
Later namen ze Charlie mee naar een kamer van het ziekenhuis waar hij een paar dagen zou blijven om te genezen. Vader en moeder bleven dicht bij hem en na een korte tijd konden ze al zien hoe de Here hun gebeden beantwoordde. Hun zoon was aan het genezen! Dit was duidelijk toen Charlie's neef Bobbie hem had opgebeld. Charlie vertelde de hele gebeurtenis in geuren en kleuren terwijl Bobbie aan de andere kant van de telefoon over de gruwelijke pijn die zijn neef moest verdragen, dacht. Voordat ze afscheid namen van elkaar, beloofde Bobbie om Charlie te bezoeken zodra hij de kans daarvoor kreeg en beide jongens besloten dat ze voor een tijdje niet meer zouden gaan zwemmen.
Charlie's arts zei tegen zijn ouders dat hij naar huis mocht gaan om verder te genezen. Hij zei ook tegen hen dat Charlie voor de rest van zijn leven met de littekens zou blijven. Na het gesprek met de arts, hadden ze Charlie's spullen ingepakt om naar huis te gaan.
Charlie genoot ontzettend van de reis naar huis! De verwachting dat hij weer in zijn eigen bed kon slapen, bracht een grote glimlach op zijn gezicht. Eenmaal thuis, droeg zijn vader hem naar binnen en legde hem tijdelijk op de sofa. Charlie was dankbaar dat hij weer in een bekende omgeving was.
Niet lang nadat ze klaar waren met zich te accommoderen in het huis, ging de telefoon. Een lokale verslaggever wilde weten of hij langs mocht komen om over het verschrikkelijke ongeluk te schrijven. Vader wilde zich eerst verzekeren dat Charlie dat wel kon doen, voordat hij toestemming gaf aan de verslaggever. Het zou wat tijd in beslag nemen voordat de verslaggever bij hun thuis zou arriveren, dus moeder ging wat koffie zetten terwijl Charlie en vader vanuit het raam keken om te zien wanneer hij zou aankomen.
(Plaatje 8)
"Daar komt hij!" schreeuwde Charlie, terwijl hij amper stil kon zitten. De enthousiaste jongen zag hoe de verslaggever zijn spullen pakte en naar de deur liep.
Nadat ze kennis hadden gemaakt, luisterde de vriendelijke meneer naar Charlie die vertelde wat er op die vreselijke middag bij het meer was gebeurd. Moeder bleef dichtbij, voor het geval Charlie moeite had met het beantwoorden van een van de vragen. Het interview ging goed en al snel moest de familie voor een foto poseren.
"Kan ik een paar foto's van je benen nemen, Charlie?" vroeg de verslaggever. Charlie stemde toe en rolde voorzichtig zijn broek op, om de verschrikkelijke littekens die de krokodil achterliet te laten zien. De verslaggever kreeg medelijden met hem toen hij de foto's nam. Daarna begon hij met het opruimen van zijn spullen, maar Charlie wilde hem nog een ding laten zien.
"Meneer" begon Charlie, "Wilt u mijn armen niet zien? U moet ook een foto van deze littekens nemen!"
De verbaasde man keek op van zijn spullen en vroeg, "Heb je littekens op je armen? Hoe heb je die gekregen?"
Terwijl Charlie voorzichtig de mouwen van zijn hemd oprolde, antwoordde hij, "Ik heb deze littekens omdat mijn moeder mij niet los wilde laten." En tenslotte zei hij, "En ik ben zo dankbaar dat ze mij niet los liet!"
Moeder greep de gelegenheid aan om uit te leggen dat ze haar zoon had beloofd dat ze hem niet zou los laten en hoe haar greep op zijn armen zo hard was dat haar nagels zijn lichaam had doorboord; deze veroorzaakten diepe wonden die permanente littekens achterlieten. Het was duidelijk dat ze zich slecht voelde voor de littekens die ze op de armen van haar zoon had achtergelaten, maar haar hart was ook heel dankbaar, dat ze haar zoon kon blijven vasthouden.
Natuurlijk, wilde de verslaggever ook foto's van deze littekens. Terwijl hij de foto's nam zei hij, "Charlie, telkens wanneer je naar deze littekens kijk, moet je herinneren dat je moeder heel veel van je houdt! Ze heeft haar belofte gehouden en liet je niet los!" Charlie knikte om het te bevestigen.
Jongens en meisjes, dit is een echt gebeurd verhaal van een moeder's strijd om haar dierbare zoon levend te houden, terwijl een hongerige krokodil probeerde om hem onder het water te trekken. Ze slaagde in haar doel, maar niet zonder een prijs te betalen. Tot op de dag van vandaag heeft Charlie deze littekens, die hem altijd eraan herinneren dat zijn moeder haar belofte nakwam...ze liet hem niet los!
(Plaatje 9)
Een moeder's liefde is groot, maar er is iemand die meer van ons houdt, zelfs meer dan de beste moeder van de wereld. Weet je wie deze persoon is? Ja, Zijn naam is Jezus en Hij nam onze straf op Zich, terwijl Hij aan het kruis stierf en Zijn koninklijke kroon wisselde voor een van doornen. De dood kon hem niet vasthouden en Hij is na drie dagen en nachten opgestaan van het graf. Vandaag wil Hij dat wij Zijn dood accepteren als de betaling voor onze zonden, door simpelweg onze zonden aan Hem te bekennen en Hem te vragen om in onze harten en levens te komen wonen. (Romeinen 3:23; Romeinen 6:23 en Romeinen 10: 9, 10 en 13).
Jezus houdt van ons en Hij heeft de littekens om het te bewijzen! (Jeremias 31:3 "Ik heb van u gehouden met een eeuwigdurende liefde..") Wil je Zijn betaling voor jouw straf, vandaag niet accepteren?
De uitnodiging 
Andere verzen die hier kunnen toegepast worden, zijn...
Psalm 51:9b..."...Als U mij wast, ben ik witter dan de witste sneeuw."
Johannes 1:29 "...Kijk, het Offerlam van God! Hij neemt de schuld van de wereld op Zich."

 

 

Helping Hands

Products

 

Slide thumbnail
Slide thumbnail
Slide thumbnail

 

More

Contact Us

E-mail us at This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.


        

 

 

Copyright ©  The Helping Hands 2004-2016.
All Rights Reserved.